Bath
Bath leży w południowo-zachodniej Anglii, w dolinie rzeki Avon, pośród wapiennych wzgórz Somerset. Miasto zawdzięcza swoją sławę gorącym źródłom, rzymskim łaźniom i eleganckiej zabudowie z czasów georgiańskich. Jasny, złocisty kamień nadaje ulicom wspólny charakter, choć za podobnymi fasadami kryją się budynki o różnym układzie. Zwiedzanie można zacząć od dawnych kąpielisk, a później przejść ku placom i szeregom domów zaprojektowanym z rozmachem godnym pałaców.
Tanie rozmowy do Wielkiej Brytanii
Rzymianie nazywali osadę Aquae Sulis. W latach 60–70 naszej ery wznieśli tutaj świątynię, a kompleks kąpielowy rozbudowywali przez następne trzy stulecia. Imię Sulis łączyło to miejsce z wcześniejszym kultem miejscowego bóstwa wody, utożsamianego później z Minerwą. W XVIII wieku Bath stało się modnym uzdrowiskiem, do którego przyjeżdżała arystokracja. Potrzeba zakwaterowania gości przyczyniła się do powstawania nowych ulic i placów. W 1987 roku miasto wpisano na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Roman Baths pozwalają przyjrzeć się najstarszej części tej historii. Pozostałości kąpielisk leżą około sześciu metrów poniżej dzisiejszego poziomu ulic. Przy źródłach zachowały się rzymskie fundamenty, podstawy kolumn oraz baseny. Kamienne konstrukcje wznoszące się ponad poziomem dawnych łaźni powstały już po czasach rzymskich. Oglądany z ulicy zespół ma więc inną metrykę niż zachowane poniżej antyczne pozostałości.
Niedaleko znajduje się Bath Abbey. Obecny kościół pochodzi z początku XVI wieku i reprezentuje późny gotyk angielski. We wnętrzu uwagę zwracają sklepienia wachlarzowe, a liczne okna wpuszczają światło między kamienne podpory. Sklepienie nawy dobudowano w XIX stuleciu, dopasowując je do wcześniejszych części świątyni. Zewnętrzną bryłę kościoła urozmaicają przypory i dekoracyjne zwieńczenia. To dobry przystanek na trasie od rzymskich łaźni ku osiemnastowiecznym placom miasta uzdrowiskowego.
Osiemnastowieczną architekturę najlepiej poznawać podczas spaceru przez Circus i Royal Crescent. Circus tworzą trzy zakrzywione szeregi domów otaczające okrągłą przestrzeń. Projekt Johna Wooda starszego nawiązuje do rzymskiego Koloseum, a kolejne kondygnacje zdobią odmienne porządki kolumn. Royal Crescent, dzieło jego syna, powstał w latach 1767–1774. Długa, łukowata fasada sprawia wrażenie jednej monumentalnej budowli. Domy za nią projektowano jednak osobno, dlatego regularność frontu nie oznacza identycznego rozplanowania każdego budynku. Spacer przez oba zespoły pozwala porównać ich układ oraz rytm okien i kolumn.
Nad Avonem wyróżnia się Pulteney Bridge, zaprojektowany przez Roberta Adama około 1770 roku. Most o trzech łukach łączy funkcję przeprawy z zabudową handlową. Najpierw można obejrzeć jego sylwetkę znad rzeki, a potem przejść przez sam most. Po spacerze wśród kamiennych fasad dobrym miejscem na odpoczynek jest Royal Victoria Park, otwarty w 1830 roku. Rozciągająca się przy Royal Crescent zieleń pozwala spojrzeć na monumentalną zabudowę z większej odległości.
Tradycje kulinarne Bath szczególnie dobrze widać w wypiekach. Bułeczki Sally Lunn, wymienione z nazwy już w 1772 roku, jada się ze słodkimi lub wytrawnymi dodatkami. Nie należy mylić ich z Bath buns: mniejszymi, okrągłymi i bardzo słodkimi bułeczkami. Dawniej ich wierzch zdobiły ziarenka kminku oblane cukrem. Z miastem związane są również suche herbatniki Bath Olivers, których twórcą był lekarz William Oliver.
Klimat Bath jest umiarkowany, łagodny i wilgotny. W lipcu oraz sierpniu średnie dzienne temperatury maksymalne wynoszą około 22°C, natomiast zimowe średnie minima to zwykle 2–3°C. Latem również zdarzają się przelotne opady i burze, dlatego podczas spacerów przydaje się ochrona przed deszczem. Wietrzniejsza część roku przypada od listopada do marca; spokojniejsze warunki sprzyjające dłuższym przechadzkom występują zazwyczaj latem.
Ambasada RP w Wielkiej Brytanii
– adres: 47 Portland Place, Londyn W1B 1JH
– telefon : +44 (0) 207 2913 520
– e-mail : londyn@msz.gov.pl
Zdjęcie: Neil Owen, CC BY-SA 2.0 (creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/), Wikimedia Commons, commons.wikimedia.org/wiki/File:The_tourist_office_has_gone_away_-_geograph.org.uk_-_7129147.jpg
