Tunis
Tunis, stolica Tunezji, rozciąga się na równinie i wzgórzach w pobliżu Zatoki Tuniskiej. Od morza oddzielają jego centrum jezioro Tunis i port La Goulette. Najstarsza część miasta skupia się wokół medyny, a na wschód od niej biegną szerokie ulice dzielnic rozwijanych w okresie francuskiego protektoratu. Podczas jednego spaceru można przejść od ciasnych uliczek z warsztatami do alei obsadzonych drzewami i zabudowanych okazałymi gmachami.
Dobrym początkiem zwiedzania jest Bab el Bhar, czyli Brama Morska, wyznaczająca przejście między medyną a nowszą częścią Tunisu. Stare miasto od 1979 roku znajduje się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Jego zabudowa obejmuje meczety, dawne szkoły religijne, pałace, mauzolea i domy mieszkalne. Ulice nie tworzą regularnej siatki, a spokojny spacer pozwala poznać kolejne zaułki. O charakterze tej części miasta decydują także zwykłe domy i niewielkie rezydencje.
Centralnym punktem medyny jest meczet Az-Zajtuna, od wieków związany z nauką i życiem religijnym miasta. W otoczeniu świątyni rozwinęły się suki, czyli ulice handlowe, często przekryte dachami. Poszczególne części targowiska mają własne specjalności. Souk El Attarine kojarzy się z perfumami i wonnymi esencjami, Souk El Kmach z tkaninami, a Souk En Nhas z wyrobami miedzianymi. Z El Attarine sąsiaduje też Souk El Berka, związany z hafciarstwem i jubilerstwem. Dalej Souk El Leffa oferuje dywany, koce i inne tkaniny, a Souk Es Sarragine specjalizuje się w wyrobach skórzanych.
Wśród dawnych rezydencji uwagę zwraca Dar Ben Abdallah. W 1964 roku pałac stał się siedzibą muzeum sztuki i tradycji ludowych. Zgromadzone przedmioty przybliżają codzienność rodzin mieszkających w medynie. Innymi punktami na mapie starego Tunisu są pałac Dar Hussein oraz mauzoleum Tourbet el Bey. W architekturze medyny przenikają się wpływy andaluzyjskie, wschodnie oraz elementy dziedzictwa rzymskiego i bizantyjskiego.
Historia Tunisu wiąże się z sąsiednią Kartaginą, lecz znaczenie samego miasta szczególnie wzrosło w średniowieczu. W XIII wieku zostało stolicą państwa Hafsydów, rozwijając handel oraz życie intelektualne. W tym okresie przybywali tu muzułmanie i Żydzi z Andaluzji, wnosząc swój wkład w rozwój gospodarczy i kulturalny miasta. W 1574 roku przeszło pod władzę osmańską. Kolejny wyraźny etap przyniósł francuski protektorat ustanowiony w 1881 roku: zabudowa zaczęła szybko wychodzić poza dawny obwód obronny. Po uzyskaniu przez Tunezję niepodległości w 1956 roku Tunis zachował rolę stolicy. Ślady tych przemian można odczytywać w układzie jego dzielnic.
Po wyjściu z medyny spacer można kontynuować aleją Habiba Burgiby. Wzdłuż niej stoją gmachy z epoki kolonialnej, a drzewa, kawiarnie i sklepy nadają ulicy charakter miejskiego bulwaru. Do ważnych budowli nowszego centrum należą katedra św. Wincentego a Paulo oraz teatr miejski, otwarty w 1902 roku. Po spacerze wśród zwartej zabudowy można odpocząć w parku Belvédère. Założono go w 1892 roku, a z jego terenu rozciąga się widok na jezioro Tunis. Park urządzono w stylu krajobrazowym, popularnym we Francji.
Długość spacerów najlepiej dostosować do pory roku. Lata są długie, gorące i suche, natomiast zimy łagodne, z większą ilością deszczu. Wiosną opady słabną, a dni stają się coraz bardziej słoneczne. W upalne miesiące morska bryza może przynieść ulgę, choć wiatr sirocco potrafi nasilić gorąco. Na poznawanie medyny i parków warto więc wybierać chłodniejsze godziny dnia. Jesienią wracają deszcze, dlatego przydatny będzie plan spaceru, który pozwala skrócić trasę lub zrobić przerwę pod dachem.
Ambasada RP w Tunezji
– adres: Le Grand Boulevard de la Corniche, 2045 Les Berges du Lac II, Tunis
– telefon : +216 71 196 193
– faks : +216 71 196 203
– e-mail : tunis.amb.sekretariat@msz.gov.pl
Zdjęcie: IssamBarhoumi, CC BY-SA 4.0 (creativecommons.org/licenses/by-sa/4.0/), Wikimedia Commons, commons.wikimedia.org/wiki/File:Skyline_of_Tunis.jpg