Nicea

Nicea leży na francuskim Lazurowym Wybrzeżu, pomiędzy Morzem Śródziemnym a wzgórzami u podnóża Alp. Nad Zatoką Aniołów ciągnie się nadmorska promenada, a ponad nią widać zwartą zabudowę i dachy starego miasta. Spacer wzdłuż wody można tu połączyć z odwiedzaniem placów, muzeów sztuki i uliczek Vieux Nice. W krajobrazie miasta spotykają się ślady włoskich wpływów i tradycje francuskiego kurortu.
Początki Nicei wiążą się z grecką osadą Nikaia, której nazwa odwoływała się do bogini zwycięstwa Nike. W 1388 roku miasto znalazło się pod opieką hrabiów Sabaudii. W kolejnych stuleciach zmieniało przynależność państwową, a w 1860 roku zostało przyłączone do Francji. Osobny rozdział jego dziejów stworzyli zamożni przybysze z Anglii, którzy od drugiej połowy XVIII wieku spędzali tutaj zimy. To właśnie historia zimowego wypoczynku europejskiej arystokracji przyczyniła się do wpisania Nicei na listę UNESCO w 2021 roku.
Zwiedzanie można zacząć od Promenade des Anglais. Jej nazwa przypomina o angielskich gościach, którzy wsparli powstanie nadmorskiej drogi spacerowej. Promenada biegnie wzdłuż zatoki i pozwala oglądać miasto od strony morza. Wśród stojących przy niej budynków wyróżnia się hotel Negresco, otwarty w 1913 roku. Warto też spojrzeć na Niceę z Colline du Château, czyli Wzgórza Zamkowego: stąd łatwiej objąć wzrokiem łuk wybrzeża i gęstą zabudowę poniżej.
Na starym mieście dobrym punktem orientacyjnym jest Place Rossetti. Otaczają go budynki w odcieniach czerwonej i żółtej ochry, a przy placu stoi katedra Sainte-Réparate. Pośrodku znajduje się fontanna, wokół której rozstawiają się stoliki restauracji i lodziarni. Można zatrzymać się tutaj na chwilę, a potem przejść dalej uliczkami starówki. Kolejnym przystankiem jest Cours Saleya, znany z targu kwiatowego i położony równolegle do nadbrzeżnego Quai des États-Unis.
Nieco inny charakter ma Place Masséna, główny plac Nicei. Czerwonawe elewacje nawiązują do włoskiej architektury, a przestrzeń uzupełniają palmy i pinie. Stąd blisko do promenady, starego miasta oraz ogrodu Alberta I, dlatego plac dobrze nadaje się na punkt rozpoczęcia kolejnego spaceru. Warto uwzględnić również Place Garibaldi z pomnikiem urodzonego w Nicei działacza na rzecz zjednoczenia Włoch. Zabudowa tego placu czerpie ze wzorów turyńskich i przypomina o sabaudzkiej przeszłości miasta.
Miłośnicy malarstwa mogą wybrać Musée Matisse lub Musée Marc Chagall. Obaj artyści należą do twórców związanych z Niceą, których przyciągały tutejsze światło i otoczenie. Inną część historii odsłania dzielnica Cimiez, gdzie zachowały się pozostałości rzymskiego Cemenelum. Muzea i antyczne ruiny pozwalają ułożyć plan dnia także wokół zainteresowań innych niż wypoczynek nad wodą.
Tradycyjna kuchnia Nicei łączy wpływy Prowansji, Ligurii i Piemontu. Socca to placek przygotowywany z mąki z ciecierzycy, a pissaladière jest wypiekiem z cebulą i anchois lub pastą z tych ryb. Bardziej sycącą propozycją są farcis niçois: warzywa wypełnione farszem z mięsa, tartej bułki i ziół. Sałatka nicejska opiera się na pomidorach, jajkach, oliwkach oraz tuńczyku lub anchois. Te potrawy pozwalają poznać miejscową kuchnię zarówno podczas krótkiej przerwy, jak i spokojniejszego posiłku po zwiedzaniu.
Nicea ma klimat śródziemnomorski: lata są słoneczne, suche i gorące, natomiast zimy łagodne, z chłodniejszymi nocami i zmienną pogodą. Jesienią deszczu przybywa, szczególnie w październiku i listopadzie. Wiosna zaczyna się chłodniej i bywa deszczowa, po czym stopniowo robi się cieplej. Latem dłuższe spacery warto planować z przerwami na odpoczynek, a poza sezonem przyda się ubranie na chłodniejszy wieczór i opady.
Ambasada RP we Francji
– adres: 1, rue de Talleyrand, 75007 Paryż
– telefon : +33 1 43 17 34 00
– e-mail : paryz.amb.sekretariat@msz.gov.pl
Zdjęcie: Kurt Bauschardt from Edmonton, Canada, CC BY-SA 2.0 (creativecommons.org/licenses/by-sa/2.0/), Wikimedia Commons, commons.wikimedia.org/wiki/File:Nice,_France_(15406655095).jpg


